देशैभर नयाँ राजनीतिक शक्तिहरू उदाइरहेका, पुराना दलहरूप्रति आम रूपमा एक प्रकारको वितृष्णा फैलिएको र मतदातामा ‘परिवर्तन’को चाहना तीव्र रूपमा अभिव्यक्त भइरहेको वर्तमान राजनीतिक परिवेशमा पनि नेपाली राजनीतिले एउटा महत्वपूर्ण सन्देश दिएको छ। त्यो सन्देश हो— समग्र असन्तुष्टि र विकल्प खोजीको मनोविज्ञानका बीच पनि उल्लेखनीय संख्यामा मतदाताले अझै नेपाली कांग्रेसप्रति विश्वास कायम राखेका छन्। यो केवल अंकगणितीय तथ्यमात्र होइन, बरु राजनीतिक दृष्टिले अत्यन्त अर्थपूर्ण संकेत हो।

यसले देखाउँछ कि जनताको एउटा उल्लेखनीय हिस्साले अझै पनि स्थायित्व, लोकतान्त्रिक मूल्य, संस्थागत निरन्तरता र अनुभवी नेतृत्वलाई प्राथमिकता दिइरहेको छ। सरकारको नेतृत्वबाट बञ्चित भए पनि पार्टी प्रमुख प्रतिपक्षीको भूमिकामा रहन पुग्यो। यस अवस्थाले एकातिर चुनौती प्रस्तुत गरेको छ भने अर्कोतिर अवसर पनि दिएको छ— आफ्नो संगठन, नीति र दृष्टिकोणलाई पुनर्समीक्षा गर्ने अवसर। यस्तो प्रतिकूल राजनीतिक परिस्थितिमा पनि नेपाली कांग्रेसलाई रोज्ने मतदाता को हुन् भन्ने प्रश्न अत्यन्त महत्वपूर्ण छ। उनीहरूले किन अझै ‘रुख’ चिह्नमा विश्वास गरे भन्ने विषयमा गहिरो विश्लेषण गर्दा स्पष्ट हुन्छ कि उनीहरूको निर्णय आकस्मिक होइन, बरु मूल्य र अनुभवमा आधारित छ।

लोकतन्त्रप्रतिको ऐतिहासिक प्रतिबद्धता, संविधान र संस्थागत संरचनाप्रति विश्वास, अस्थिर वा चरमपन्थी प्रयोगप्रति आशंका, अनुभवी नेतृत्वबाट स्थायित्वको अपेक्षा तथा समावेशी र उदार राजनीतिक धारप्रति आस्थाजस्ता कारणले उनीहरूलाई कांग्रेससँग जोडेर राखेको छ। यी मतदाताहरू केवल समर्थकमात्र होइनन्; उनीहरू नै पार्टीको वास्तविक आधार, यसको मेरुदण्ड र भविष्यका संरक्षक हुन्। त्यसैले, उनीहरूको विश्वासलाई जोगाउनुमात्र होइन, अझ सुदृढ बनाउनु नै आगामी १५औं महाधिवेशनको मूल उद्देश्य हुनुपर्छ। यस सन्दर्भमा सबैभन्दा पहिलो र अनिवार्य सर्त हो— आन्तरिक एकता। विगतका वर्षहरूमा नेपाली कांग्रेसभित्र देखिएको गुटबन्दी, नेतृत्वबीचको प्रतिस्पर्धा र कहिलेकाहीँ व्यक्तिगत स्वार्थले प्रेरित विवादहरूले पार्टीको छवि र प्रभावलाई कमजोर बनाएको छ।